تهنیت

              

  

           سا قیـا   پر   کن  ز   می   پیمـانۀ   اهل   ولا   را         چشم حق بین باز کن خواهی اگر بینی خدا را

            هشتمین   مسند  نشین  دین   ختم   الانبیا  را         خنـدۀ  هـرا  و  شـادی  عـلی مرتضی   را

               نور  باران  کرده  ا مشب  ذات حق ارض وسما را         تا  رقم سازم به د فتر وصف میلاد رضا  را

                                                    چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                     تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

                  آدم  ا ز باغ  جنان آمد  که  بیند  روی ماهش         نوح  در دریا  از این  نعمت  کند  شکر الهش

                 توطیای   دیده  ابراهیم  سازد  خاک   راهش         گشته   موسی با  عصا  از خادمین بارگاهش

               حیرت عیسی  بود از مستی چشم سیاهش         نقش شیر پرده  گردد  زنده  از  برق  نگاهش

                                                   چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                    تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

                 کس  نداند در  زمانه  ارزش  قدر  و  بهایش             بر  نیا ید  جز خدا  از عهد ۀ   مدح  و  ثنا یش

                عده ای  خوانند  سلطان  سریر  ارتضایش              زمره ای  گویند  باب  مظهر  جود  و  سخایش

               خط و مشی هادی دین هست درخط رضایش        زند ه   نام  عسگری  را   کرد   نام  د لربا یش

                                                 چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                 تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

 

عاشقی

 

گر به کوی عاشقی با ما هم ازیک خانه ای             با  همه  کس  آشنا  با  ما  چرا  بیگانه ای

ما چواندرعشق تو یک رویه چون آئینه ایم             تو چرا در دوستی با مادوسرچون شانه ای

شمع خودخوانی همی ما را و ما درپیش تو            پس توراپروای جان ازچیست گرپروانه ای

عاشقی  از بند  عقل  وعاقیت  جستن  بود             گر  چنینی  عاشقی  و ر  نیستی  دیوانه ای

                                                                                      "سنائی"

 

پدری  با پسرش  گفت به  خشم               که  تو آد م   نشوی  جان  پد ر

حیف ازآن عمرکه ای بیسر وپا               در  پی   تربیتت   کرد م  سـر

دل فرزند ازاین حرف  شکست               بی  خبر روز  د گر کرد  سفر

رفت  از پیش  پد ر تا  که  کند                بهر خود   فکر د گر کار د گر

سـالـها  رفت  و  پس از تلخیها               زندگی گشت بکامش  چو شکر

عاقبت   شوکت  والایی   یافت               حاکم  شهر شد  و صاحب  زر

چندروزی بگذشت وپس از آن                امـر  فرمود   به  احضار  پد ر

پــد رش   آمــد  از  راه   دراز               نزد حاکم  شد و  بشناخت  پسر

پسرازغایت خود خواهی وکبر               به  سرا پای  وی  افکنـد  نظـر

گفت  ای  پیر شناسی  تو  مرا                گفت  کی  میروی  از یاد  پد ر

گفت  گفتی  که من  آدم  نشوم                حالیـا  حشمت  و  جـاهم  بنگـر

پیر خندید  و سرش  داد  تکان               گفت این حرف وبرون شد ازدر

من  نگفتم  که  تو حاکم نشوی                گفتـم آ د م  نشـوی  جـان   پد ر

 

تسایت

     

 

محبت

 

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا امد، خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد خار

رنجيد ولي هيچ نگفت... ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود ، دست بي رحمي آمد نزديک،

 گل سراسيمه ز وحشت افسرد.. ليک آن خار در آن دست خزيد وگل از مرگ رهيد ..صبح فردا

 که رسيد خار با شبنمي از خواب پريد گل صميمانه به او گفت : سلام

 

غزل نوبهارجوانی از قاسم رسا

                   خزان شد از غم عشق  تو نو بهار جوانی

                   نها ل صبر و امیدم ، شکست  باد  خزانی

                   نه حالتی که  بگویم ،حکا یت شب هجران

                   نه طا قتی  که  بپوشم، زدوست راز نهانی

                   مرا به باغ چه حاجت،که د لگشاتراز اینی

                   تو را به ماه چه نسبت ،که  دلربا ترازآنی

                   کنم فدای تو جان را، گَرَم تو جان بپذیری

                   کنم  نثار تو د ل را، گَرَم  تو د ل  بستانی

                   در آتش  تو بسوزم ، گَرَم  تو شاهد بزمی

                   به  محنت  تو بسازم،گَرَم  تومونس جانی

                   ز درد عشق  چنانم ، که  چاره ای نتوانم

                   تو عاشقی  نکشیدی، که درد عشق بدانی

                  رساازآن لب شیرین،چو کوهکن نَکَنَد دل

                   روا بود  که  دلش را ، ز بند غم برهانی

اشک محبت

 

عـزم   وداع   کـرد   جـوانی  بـه  روستـا ی             در  تیره  شا می از بر  خورشید  طلعتی

طبع  هوا  دژم  بُد   و  چـرخ  از  فراز  ابـر             همچو ن  حبا ب در د ل دریا ی  ظلمتی

زن  گفت  با جوان  که  از این  ابر فتنه زای             ترسـم  رسد  به   گلبـن  حسن  تو  آ فتی

در این  شب  سیه  که  فرو  مرده  شمع   ماه            ای  مه  چراغ   کلبۀ   من  با ش  ساعتی

لیکن  جوان  ز جنبش  طوفان  نداشت  با ک             د ریـا  د لا ن  ز مو ج   ندارند  دهشتی

برخا ست  تا  برون  بنهد   پای  زان  سرای              کـو را د گـر   نبود   مجـا ل   ا قا متـی

سرو  روان  چو  عـزم   جوان  استـوار  دید             افرا خت  قا متی  که عیا ن  شد  قیا متی

با  یک  نگـاه   کرد   بیـا ن  شرح  ا شتیـا ق             بی   آ نکه  ا ز زبا ن  بکشد   با ر  منتّی

چون گوهری که غلتد  بر صفحه ای  ز سیم             غلتان به سیمگون رخ وی اشک  حسرتی

زان  قطرۀ  سرشک  فرو  ما ند   پا ی  مرد             یکسر ز د ست رفت  اگرش  بود  طاقتی

آتش  فتا د  در د لش  از آ ب   چشم   دوست            گفتی  میا ن  آ تش  و  آ ب  است  نسبتی

این طرفه بین که سیل خروشان دراو نداشت             چنـدان  اثـر  که   قطـرۀ   ا شک  محبتی

هدیه به دوست

 

به  خویش گفتم : بایدبرای هدیه به دوست                    در انتهای   سفر  تحفه ای  گران ببرم

هر آنچه  را  که  پذیرای  خاطرش  باشد                    فراهم  آرم  و نزدش  به  ارمغان  ببرم

جهان بگردم  و شئ   نفیس  و بی  ما نند                    که  مثل آن  نتوان  یافت در جهان ببرم

متاع   قابل  و ارزنده ای  که  در  بر  او                    بود  ز مهر د ل  خسته  ترجمان ،ببرم

به  هر دیار که  رفتم  به  هر کجا  جستم                    نبود   تحفۀ   شایسته ای  که  آ ن  ببرم

هر آنچه بودکمی داشت ز او به ود  گفتم                     نزیبد  آنکه  گلی  را  به  گلستان  ببرم

زدوست خوبتری نیست درجهان ، نسزد                    که  هدیه شمع  به خورشید  آسمان ببرم

پس  از  تفـکر  بسیار  بهتـر   آن   دیدم                     یکی  که  جلوۀ  او را دهد  نشان  ببرم

گزیدم آینه را زانکه بهر هدیه به دوست                     ز روی دوست نکوتر چه می توان ببرم

                                                                                علی باقرزاده « بقا»

خار غم

 

مرا با خارغم بگذار و گشت باغ و گلشن کن  

                                  پی  ارایش   بزم  حریفان  گل  به  دامن   کن

تو شمع مجلس افروزی من سرگشته پروانه   

                               مرا اتش به جان زن دیگران راخانه روشن کن

مکن نا دیده وزمن تند چون  بیگانگان  مگذر 

                                 مرا شاید  که  جایی  دیده باشی چشم بر من کن

چو کار من نخواهد شد به کام دوستان از تو 

                                هلاکم  ساز  باری  فارغم  از  طعن  دشمن کن

                                                                  « وحشی بافقی »

شمع وفا

 

 

 

 

گاه  شمع و گاه  گل  گه لاله  گه  پروانه ام     

                                                           اتشـم  ، داغـم ،  سـرا پا  عاشـقم   دیوانه ام

گرچه هرشب بزم خودراپرتوافشانم چوشمع 

                                                          غم  فراتر  باشد   از  شام  غریبان  خا نه ام

از کسی گر مهر بینم  جان  فشانم  بی  دریغ

                                                           هر کجا  شمع  وفا  روشن  شود  پروانه ام

شعله ام ، اما  نسوزم   جز وجود  خویش را

                                                           سرگشی ها می کنم با خود،عجب دیوانه ام

شب که  با یاد  تو در میخانه  جامی می زنم

                                                           سـر زند  خورشید  عا لمتاب  از  پیمانه ام

می کنم غا لب  تهی  ما نند  شبنم  ز ا فتا ب

                                                           گـر  در  امیزد   نگـاهم  با  رخ   جانانه ام

همچواشکی کزبن مژگان بسرغلتد  به خاک

                                                            هر  کجا  بر خاک  ره  افتم  شود کاشانه ام

جای  اسا یش  ندارم  جز  به  دلهای  خراب

                                                           گنجـم   و  پیدا  تـوانی  کرد   در  ویرانه ام

بس که دربزم حریفان باده می نوشم به دوش

                                                           می کشندم  چون سبو تا  خانه  از میخانه ام

تا د لم شد  اشنا  با  عشق  ان  بیگانه  خوی

                                                           جـز  نگاهـش  با   نگـاه  دیگران  بیگانه ام

بس که گفتم شرح گیسویش به شبهای  دراز

                                                           عمر من  کوته  شد  و  کوته  نشد افسانه ام

                                                     

                                                                              « عبدالله الفت »

کوکب اشک

 

ای  که یک عمر شعار تو جفا کاری   بود              کاش یک ذره  تو را مهر و  وفاداری  بود

دوش  در حلقه  زلف  تو   گرفتاران   را               شرح  اشفتگی  و  رنج  و  گرفتاری   بود

جمع دیدم همه در او صفت حسن و جما ل              لیکن  افسوس که  ازمهر و وفا عاری  بود

دل میازار که  شد  زرد رخ  از باد خزان              لاله روئی که  در او خوی دل ازاری  بود

چشم  عیّار تو با  یک  نظرا فکند   به دام              هر که را شهره  دراین شهر به عیّاری بود

خواب دیدم که شدم دست دراغوش توکاش              کانچه  دیدم همه  در خواب به بیداری  بود

اختران   شاهد  حا لند  که  بی  ماه رخش               کوکب اشک زچشمم همه شب  جاری بود

شوق   جانبازی  پروانه  نگر کاندر عشق                قــدم   اول   پــروانــه   فــداکــاری  بـود

 

                                                                                  «قاسم رسا»

بوی گل

خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپائی

                                   نداری غیر این  عیبی ،که می دانی که زیبائی

من  از  دلبستگیهای  تـو   با    ائینـه  دانستـم

                                 که بر دیدار خود ای  تازه گل عاشقتر از مائی

به شمع و ماه حاجت  نیست بزم عاشقا نت را

                                  تو شمع مجلس افروزی  تو ماه  مجلس  ارائی

چه پرسی کز رخ  و قدت کدامین  خوبتر باشد

                                سراپا  ناز من  موزون ، چو شاخ گل سراپائی

منم ابرو توئی گلبن که می خندی چومی گویم

                                توئی مهر و منم اختر ،که می میرم چو می ائی

مـه   روشن  میان   اخـتران  پنهان  نمی ماند

                               میان  شـاخه های  گل  مشو  پنهان  که  پیـدائی

من  آزرده  دل  را  کس  گره از کار  نگشاید

                                مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشائی

 

دسته گل

 

  یکی از شعرا یکدسته گل برای محبوب خود برد محبوب این شعر را برای او خواند :

   بگو ای عاشق صادق چرا گلدسته اوردی

                                         دل بلبل شکستی غنچه را دلخسته اوردی

  او در جواب گفت :

  نه بهر زیب  دستت ماه  من گلدسته  اوردم

                                 به خوبی لاف می زد گل به پیشت ،بسته اوردم

 

                 

شکایت

پیش    خدای    عشق    نوشتم     شکا یتی 

                                     از دست  آنکه  رشتۀ    الفت ز من   گسست

کای  خستۀ  خد نگ بلای توهست  و  نیست 

                                    وی کرده نیست ،برق قضای توهرچه  هست

من  بنده   مختصر طلبی   دارم  از   حبیب 

                                     وین  پای بس دوید  پی قرض ماند  و  خست

گفتا   طلب   چه   داری گفتم  وفا   به  عهد  

                                      گفتا  چه   نقد   داری   گفتم   دلی   ز   دست

گفتا   به   محضر   که   نوشتی   قباله   را 

                                        گفتم    نوشت    خامۀ    تقدیر    در     الست

گفتا   رضا یت  طرفین  است   شرط   بیع 

                                       هیچت  شهود  عادله  د ر این  قضیه   هست

گفتم  که ماه وپروین آن شب نظاره داشت 

                                     بر چشم   مست  او  که  جنا ق وفا  شکست

گفتا   کزین    دو   شاهد    بازیگر    فلک  

                                    تحقیق  بر  شهادت  این  وقعه  مشکل   است

گفتم  به عهد شاخه  یکی غنچه  بود  گفت  

                                    طفل  است  و  کس گواهی  از طفل بر نبست

گفتم  که  صبح  بود و صبا نیز  می گذشت   

                                     گفتا  که  صبح  زود  علی  الرسم کاذب  است

گفتم   ز  بید   واله   مجنون   بپرس   گفت   

                                     دیوانه     در    برابر     دیوان    کجا     نشست

گفتم دلم بگفت  هر جایی ا ست  و مست   

                                      بیکار  و   ورشکسته   به  تقصیر  و  تنگدست

گفتم  که  درکفم  سر   گیسوش   دیده اند    

                                     چشمانش  آن  دو  نرگس  مخمور می پرست

گفت ارچه در نگاه وی این راز   خوانده ایم   

                                      نتوان   شنید   لیک    گواهی    ز قول   مست

گفتم  لبم   به   بوسه  لبش  را   نهاده  مهر 

                                       گفتا  که  مهر این  سند از  خنده ای شکست

گفتم  در این  معامله  تکلیف  بنده   جیست 

                                      راهی     گذار     پیش     دل     آشنا     پرست

گفتا  وفا  مجوی  و ا ز این  قول    در  گذر    

                                      کاین   قولنامه   بر   سر    ما ل  نبوده   بست

 

                                                                     باستانی پاریزی

تمنا

  دوست دارم روز وشب از حق  تمنایت کنم

                                     تا  که  دل را  بسته  بر زلف  چلیپایت  کنم

 دوست دارم شمع گردی تا که من پروانه وار

                                     تا  نفس   دارم   طواف  روی  زیبایت   کنم

 دوست دارم  خانه خانه، دره دره ، کو به کو

                                    آنقدر  گردم   به   دنبالت  که   پیدایت   کنم

 دوست دارم  پای تا  سر چشم  گردد، پیکرم

                                    تا  به  سیری  دیده  را  محو  تماشایت  کنم

دوست  دارم  زنده  باشم  تا  ببینم  روی  تو

                                  تا  به  جای  هدیه  جان  خویش  اهدایت کنم

 یوسف  زهرا  بیا  تا  خویش  را   ژولیده  وار  

                                 و ا له  و  دیو ا نه  و  مشتاق  و  شیدایت  کنم

                                                              «  ژولیده نیشابوری »

نقاش

خواستم  نقا ش را نقشی  کشد از زندگی

                                       با  قلم  نقش  حبابی  بر سر  دریا  کشید

گفتمش از گیسوی دلدار من طرحی بریز

                                       دست  او  لرزید  اما  سنبلی  زیبا  کشید

گفتم از ابروی او نقشی بکش از بهر ما

                                      من نمی دانم چرا خنجر به روی ما  کشید

گفتم از چشمان او تصویر گویایی بساز

                                     نقش ترکی مست را در حالت  یغما  کشید

گفتمش نقش دهانش را بیاور در وجود

                                      نقطه ای  موهوم  را  در عالم  رویا  کشید

گفتم ازرخسارولعل وقامتش نقشی بیار

                                     نقشهایی از بهشت و کوثر و طوبی کشید

گفتمش نقشی بکش از قامت رعنای او

                                     قامت  موزون  سروی  بوستان  آرا  کشید

گفتمش درفرقتش ازچشم من نقشی بکش

                                     درکنارم گوشه ای از بحر طوفان  زا کشید

گفتمش تشبیهی آوربهر اشک چشم  من

                                    دامنش را پر ز  لعل و لوء  لوء  لالا  کشید  

گفتمش ازاشک چشم یارتصویری  بساز

                                    نقش شبنم را به روی نرگس شهلا کشید

گفتمش ازقلب عاشق نقشی آوردروجود

                                     بانی   خونریز   نقش   لاله   حمرا  کشید

گفتم  از پایان  کارعاشقی  نقشی بکش  

                                   نقش  مجنون را روان در دامن صحرا  کشید

گفتم از حال طلایی صحنه ای آور پدید

                                   شاعری  را با کتابی گوشه ای تنها  کشید 

     

   سحرم    دولت    بیدار   به    بالین    آمد

                                    گفت  برخیز  که  آن   خسرو شیرین  آمد

   قدحی درکش وسرخوش به تماشا  بخرام

                                     تا   ببینی  که  نگارت  به چه  آئین  آمد

    گریه آبی  به  رخ  سوختکان  باز  آورد

                                    ناله   فریاد  رس عاشق    مسکین   آمد

   مرغ  دل  بازهوادار کمان ابروئی  است

                                  که کمین صید گهش جان و دل ودین   آمد     ساقیامی بده وغم مخورازدشمن ودوست

                                  که   بکام   دل  ما  آن  بشد  و   این   آمد

    شادی  یار   پریچهره   بده   بادۀ    ناب                                 

                                  که  می   لعل   دوای   دل   غمگین    آمد

   

              

 

بعد از این  در عوض  اشگ  دل اید  بیرون

                                         اب چون کم شود از چشمه گل اید بیرون

عشقش امد پی دل بردن و در سینه نیافت

                                        دزد   از  خانه   مفلس  خجل   اید  بیرون   

هدیه عاشق

                                               

  عاشقی    محنت   بسیارکشید                                  تا  لب دجله به معشوقه رسید 

 

  نشده   از  گل   رویش   سیراب                                   که فلک  دسته گلی  داد  به ا ب

  نازنین  چشم   به شطّ  دوخته بود                                  فارغ  از عا شق   دلسوخته  بود

  دید  بر روی شطّ  آید  به   شتاب                                  نو گلی چون  گل رویش  شاداب

  گفت : به به چه گل زیبائی  است                                  لایق  دست چو من رعنائی است

  حیف ازاین گل که برد اب او را                                  کند   از  منظره   نایاب   او  را 

 زین سخن عاشق  معشوقه  پرست                                 جست  در اب چوماهی ازشست

  خوانده  بود این مثل ان ما یۀ  ناز                                که  نکوئی  کن  و  در ا ب  انداز

 خواست   کا زاد    کند  از بندش                                  اسم  گل  برد  و در اب  افکندش

 گفت رو تا  که  ز هجرم   برهی                                  نام   بی   مهری   بر  من   ننهی

 

 مورد نیکی      خا صّت    کردم                                 از  غم   خویش   خلاصت  کردم

 

  باری  ان عاشق  بیچاره  چو بط                                  دل  به  دریا  زد  و افتاد  به  شط

     

  دید  ابی است  فراوان و   درشت                               به نشاط امد و دست ازجان شست 

    

  دست و  پائی  زد و گل را بربود                                سوی    د لدارش    پرتاب   نمود

   گفت : کی  افت  جان   سنبل  تو                               ما  که  ر فتیم   بگیر این  گل   تو

    بکنش  زیب  سر ، ای دلبر  من                               یاد  ابی  که   گذشت  از  سر من

 

   جز  برای  دل  من  بوش  مکن                               عاشق    خویش    فراموش   مکن 

  

   خود  ندانست  مگر  عاشق   ما                                که  ز خوبان  نتوان  خواست  وفا 

 

   عاشقان  را  همه  کر  آب   برد                               خوبرویان  همه   را  خواب   برد 

 

                                                                                     ایرج میرزا

 

  

  

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت ش
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید

عهد شکن

ای بت عهد شکن  دل به رهت باخته ایم

از میان  همه  خوبان  به  تو پرداخته ایم

دل و جان هر دو  نثار قدمت  ساخته ایم

گر چه حق نمک  حسن  تو  نشناخته ایم

                             زین پس ای یار نمک بر دل مجروح مپاش

                               پی    آزردن  یاران   دل    آزرده   مباش

بر من  ای  عهد شکن  اینهمه آزار مکن

یار  من  باش  و  نظر جانب اغیار مکن

خلق  را  اینهمه  آزرده   و  بیمار  مکن

عاشقان  را  به  غم  خویش گرفتار مکن

                          با منت جز ستم و جورو جفا نیست که نیست

                         اثری  در دلت از مهر و وفا نیست  که نیست

هر  که  جان  ساخت  نثار قدم  جا نانش

نبود  جز  من  سر گشته  سرو سا مانش

عشق  بحری  است  که پیدا  نبود پایانش

عشق  دردیست  که  هرگز نشود درمانش

                           کار  عاشق   سر و  سامان   نپذیرد   هرگز

                          عشق دردی  است که  درمان  نپذیرد  هرگز

هر که دل داد به خوبان به وفایی  نرسید

جگرش خون شد ودردش به دوایی نرسید

کس از این راه به برگی  ونوائی   نرسید

هر که این مرحله پیمود به جائی نرسید

                        سخن  عقل  همان  به   که   دگر  گوش  کنم

                        گوشه ای   گیرم   و  عشق   تو فراموش کنم

عشق اگر پند دهد  گوش نخواهم کردن

ترک ان زلف و بنا گوش نخواهم کردن

آتش عشق  تو خاموش  نخواهم   کردن

عشق روی تو فراموش نخواهم  کردن

                        چه   کنم   عاشقم   و  عشق  تو دارم در دل

                        دل  ز تو کندن  و مهر از تو  بریدن  مشکل

اولین شرط  وفا غیر تو  نشناختن است

معنی مهر وصفا دل به توپرداختن است

عاشقی خود همه دل دادن وجان باختن  است

عشق اول قدمش سوختن و ساختن است

                      عاشق خسته  نه  در بند دل است ودین است

                      معنی   عاشقی  و عشق   حقیقی  این  است  

 

                                                            قاسم رسا

 

 

دوبیتی

دیده در هجر تو شرمنده احسانم کرد

                            بس که شبها   گهر اشگ به دامانم کرد

ماجرای دل  دیوانه بگفتم  با  شمع

                            انقدر سوخت که  از گفته پشیمانم کرد

                                ***

 گفتم از من نکشی دامن خود روز جدائی

                          شد غلط هر چه من از مهر تو پنداشته بودم

در پس مرگ مگر سبزه شود بر سر خاکم

                         تخم   امید  که  در  مزرع   دل  کاشته  بودم

 

جنگ میوه جات

                                  

 

 ان شنیدستی که درعهد نجات        جنگ سختی شدمیان میوه جات

 

  سردرختی ها صفی اراستند          ازپی جنگ وجدل برخواستند 

 

  سیب و البالو مثال    شیر نر            بسته  باگیلاس و شفتالو کمر

 

حمله ور گشتند  اول   بر  خیار           که  برون  ارند  از جانش   دمار

 

کی   خیار سبز  خاکستر  نشین           ما  به روی  شاخ تو روی زمین

 

ما به روی شاخ  در بالای تخت           توبه  روی خاک در زیر درخت

 

خویش  راداخل میان  میوه جات          کرده ای   توبی  دوام  و بی ثبات

 

این زمانت پوست ازسر می کنم           در  میان    کوچه ات   می افکنم

 

چون خیاراین دیدباصدسوزوساز         اشک  ریزان رفت  تا  پیش  پیاز

 

کی  پیا زامروز نبود جز تو کس          مانده ام  عاجز  به  فریادم  برس

 

سر درختی ها  هجوم اور  شدند          حمله ور بر چاکر مضطر   شدند

 

جمله می گویند با صدکبر و ناز           نیست   میوه   نه  خیار و نه  پیاز

 

بهر این  دعوا  مخارج  می کنند          نام  ما را هر  دو خارج  می کنند

 

نه  به بزم  صلح  ما را ره دهند           نه   به  فرق ما  کلاهی   می نهند

 

ماچرا در هیچ جا  محرم  نه ایم           گوئیا    که   داخل   ادم   نه   ایم

 

من  نمی دانم هم  اکنون  کیستم            گر   نیم   میوه   بگو  پس  چیستم

 

پس پیازک اهی از دل  برکشید           گشت حیران چون حکایت را شنید

 

پس   پیاز و ترب  باسو زو الم            هر  دو تن    رفتند  تا   پیش  کلم

 

کی  کلم شد کار وبار ما خراب           بوستان    افتاده    اندر  اضطراب

 

سر درختی ها   برای  سلطنت           مرتفع      کرده     لوای سلطنت   

 

نام  مارا با دو صد دوزو کلک           میکنند   از دفتر  هر   میوه  حک

 

چون کلم بشنیدچندی فکر کرد            ساعتی  بنشست  فکری  بکر کرد

 

پس  بگفت  امروزازبهرمحک           قاضی   ما  هست   زردالو  عنک

 

پس  روان  گشتندبا  سوزوالم            هم    خیار و هم  پیا ز و  هم   کلم

 

ماجرا  را   اول   و اخر تمام            پیش    زردالو   بگفتند     والسلام

 

گفت زردالوکه من هم میوه ام             گر   چه   افطار    زنان   بیوه ام

 

در حضورشاه چون بودم ندیم             این   سخن  را  یاد دارم  از  قدیم

 

درمیان  میوه جات  خوشمزه             شاه  انگو راست و سلطان خربزه

 

پس درختان رایکایک ازوداد             در حضورخود بخواندو صلح داد

 

روی هم را بوسه دادند ازوداد            خواند  کاهو  صیغه صلح  و صفا

 

                                           اشرف الدین الحسینی (نسیم شمال )

 

 

 

دل

   تورا می خواستم ای دل که  شبها یار من باشی

                            

                                   تو هم ای ناله  بزم افروز شام تار من باشی

 

   تورا شب زنده داری زان سب اموختم ای اشک

 

                                   که   شبها  پاسبان  دیده   بیدار  من    باشی

 

  تورا دریای  خون ای دیده زان دادم که گر روزی

 

                                   ز من  کاری  نیاید  آبروی   کار  من  باشی

 

    تو ای  باد  صبا زانت به  زلفش  محرمی   دادم

 

                                   که گر دامن کشد  ازمن تو جانبدار من باشی

 

    دلم  را    غمگساریها   نمی سازد   همان   بهتر

 

                                  غمم افزون کنی فیاض اگر غمخوار من باشی

 

     دلم  ائینه حسن  است   خواهی   چهره  بنمایم

 

                                    که  تا روز قیامت  عاشق دیدار  من   باشی

 

                                                  

   

                                                                     ( فیاض لاهیجی )

 

منظره